Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

15/05/2009

15/05/2009

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

Από όλα τα κουνελάκια που έχω αποκτήσει, η Abigail είναι η πιο χαδιάρα. Ναι, είναι κοριτσάκι! Ειλικρινά, δεν έχω ξαναγνωρίσει άλλο κουνέλι σαν εκείνη! Μόλις την αγγίξω λίγο στη ράχη, ευθύς τεντώνει το κορμάκι της και ξαπλώνει μπρούμυτα. Και είμαι σίγουρη πως θα απολάμβανε τα χάδια μου για ώρες, παραμένοντας ακίνητη, αν δεν σταματούσα εγώ.

Δε θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που αποκοιμήθηκε από τα χάδια μου! Ήταν μόλις 2 μηνών. Είχαμε ξαπλώσει και οι δυο στα πάτωμα και την χάιδευα απαλά για αρκετά λεπτά. Μόλις συνειδητοποίησα ότι είχε κλείσει τα μάτια της, ένιωσα την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Νόμιζα ότι θα σπάσει από ευτυχία! Ο λόγος που χάρηκα τόσο πολύ ήταν γιατί, εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως είχα κερδίσει την εμπιστοσύνη της κι ότι ένιωθε ασφάλεια μαζί μου!

 

Η γούνα της είναι απαλή, λαμπερή κι έχει το χρώμα της καραμέλας. Είναι αρκετά μαλλιαρή και πρέπει να τη χτενίζω συχνά ώστε να απομακρύνονται οι περιττές της τρίχες. Φυσικά, δεν είναι γόνος κάποιας συγκεκριμένης ράτσας. Είναι "μπασταρδάκι"!
Χιχι!

Όπως όλα τα κουνελάκια, η Abi λατρεύει την εξερεύνηση και είναι πολύ ζωηρή. Όταν όμως κουράζεται, προτιμάει να κάθεται πίσω από την κουρτίνα του δωματίου μου και να  κοιτάζει έξω από την μπαλκονόπορτά μου. Της αρέσει να χαζεύει με τις ώρες.

Τα πεταμένα χαρτιά του κάδου μου αποτελούν τον αγαπημένο της μεζέ! Δεύτερη στη σειρά έρχεται η κουρτίνα, που μου την έχει κάνει δαντέλα!

Αν λατρεύει κάτι, αυτό είναι το κρεβάτι μου. Ανεβαίνει επάνω και, με μεγάλη ταχύτητα, σχηματίζει οχτάρια. Νομίζω ότι απολαμβάνει περισσότερο το γεγονός ότι δεν γλιστράει σε αυτό το σημείο, αφού το δωμάτιό μου δεν έχει μοκέτα ή χαλί. Έτσι, με αυτό τον τρόπο, εκτονώνει κάθε συσσωρευμένη ενέργεια!


Η Abi είναι πολύ χαριτωμένη κι έχει καλή συμπεριφορά. Δεν γρυλίζει, δεν επιτίθεται αλλά, δυστυχώς, δαγκώνει! Φυσικά, αυτή η συμπεριφορά είναι συνηθισμένη στα κουνελάκια νεαρής ηλικίας και, συνήθως, ηρεμούν μεγαλώνοντας. Εύχομαι να ηρεμήσει και η Abi!

Κάθε φορά που πάει να με δαγκώσει, πρέπει να θυμάμαι να χτυπώ με δύναμη τη γροθιά μου στο πάτωμα. Με αυτό τον τρόπο θα της "επιβληθώ" και ίσως το ελαττώσει το δάγκωμα πιο νωρίς από όσο σκοπεύει... αν το σκοπεύει!


Μπορώ να τη χαιδεύω για μια ζωή αλλά δεν σκοπεύω να τη μάθω στις αγκαλιές. Μπορεί να σου φανεί χαζό αλλά, είχα πάντα την αίσθηση πως κλέβω κάτι από τη Φύση τους, δαμάζοντάς τα. Μου αρέσει να συμπεριφέρεται σαν άγριο κουνελάκι κι έτσι θέλω να παραμείνει. Βρίσκω μια γοητεία σε αυτό! Τη φαντάζομαι πιο "αλάνι" και με κάνει να χαμογελώ! Άλλωστε, σε ελάχιστα κουνέλια κάθονται ήρεμα στις αγκαλιές.

Ειλικρινά, δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από το να βλέπως το κουνελάκι μου ευτυχισμένο!
Και μπορώ να σου πω με βεβαιότητα πως είμαστε οι καλύτερες φίλες!