Δευτέρα, 12 Ιανουαρίου 2015

Κατά τη Μετακόμιση..

Αγαπητοί Αναγνώστες,

Πέρα από τις τυπικές αναρτήσεις που αφορούν κυρίως την υγεία και την διατροφή ενός κουνελιού, νιώθω πως μπορώ να μοιραστώ μαζί σας και πιο προσωπικές εμπειρίες. Άλλωστε, ο Ιστότοπος αυτός ξεκίνησε με αυτό το σκοπό, άσχετα με το πως εξελίχθηκε λόγω των αποριών και των ερωτήσεων που δέχτηκα κατά καιρούς (από μέλη του Ιστότοπου και μη) για το μεγάλωμα ενός κουνελιού.

Το 2014 ήταν μια δύσκολη χρονιά για εμένα. Ο κυριότερος λόγος ήταν η πώληση του σπιτιού μου και η αγορά ενός άλλου. Η διαδικασία της μετακόμισης υπήρξε χρονοβόρα και τρομερά κουραστική (όχι μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά). Η αίσθηση που σου χαρίζει ένα ξεχασμένο και καταχωνιασμένο αντικείμενο είναι συναρπαστική και συνάμα μελαγχολική. Σου υπενθυμίζει από που ξεκίνησες και, για μια στιγμή, αισθάνεσαι πως μυρίζεις τα παλιά και τόσο γνώριμα αρώματα και την αίσθηση που ήσουν παιδί. Εκείνη λοιπόν τη στιγμή οφείλεις να αποφασίσεις αν αυτό το αντικείμενο πράγματι θα σου χρησιμεύσει ή απλώς θα το κρατήσεις λόγω των αναμνήσεων που σου γεννάει και στο τέλος, πάλι θα καταχωνιαστεί και θα ξεχαστεί. Επίσης, κάθε δωμάτιο που άδειαζε έμοιαζε νεκρό κι άψυχο, Ήταν κρύο σαν μάρμαρο και δεν σου θύμιζε τίποτα χωρίς τα γνώριμα έπιπλα και τη ζεστασιά της οικογένειας. Έτσι, το σπίτι έμοιαζε να συρρικνώνεται ολοένα και περισσότερο μέχρι που έμοιαζε με μια άδεια τρύπα.

Η μετακόμιση φορτώθηκε, ως επί το πλείστον, πάνω μου. Και ήμουν εκεί ψυχή τε και σώματι!

Η μεγαλύτερή μου έννοια ήταν τα κουνελάκια μου και ο Simba. Αναρωτιόμουν αν καταλαβαίνουν όλο αυτό που συνέβαινε γύρω τους και τι συναισθήματα τους προκαλούσε. Τα είχα, λοιπόν, έξω στο μπαλκόνι και μέσα στα κλουβιά τους για να μην ακούν τους θορύβους έντονα και να μην τραυματιστούν.



Προσπαθούσα, όσο μπορούσα, να ασχολούμαι μαζί τους έχοντας σαν παρηγοριά ότι μπορεί και να ένιωθαν ασφαλή όσο ήμουν ακόμα εκεί, μαζί τους.




H Abi, η Jasmine και ο Simba έχουν μεγαλώσει σε ένα ευρύχωρο σπίτι. Φοβόμουν, λοιπόν, τη διαφορά που θα τους φανεί μπαίνοντας σε ένα σπίτι στα μισά τετραγωνικά. Θα φοβόντουσαν με τα καινούργια αρώματα που θα τους κατέκλυζαν; Θα ένιωθαν ανασφάλεια; Μπορεί να σας φανεί αστείο, αλλά ξέροντας πως τα ζώα αντιλαμβάνονται πάρα πολλά, φοβόμουν κάθε είδους άσχημο συναίσθημα που μπορεί να τους προκαλούσε η όλη κατάσταση.

Τελικά, ο φόβος και η ανασφάλεια στράφηκε προς εμένα. Όταν συνειδητοποίησα πως δεν θα χωρούσαν όλα τα ζωάκια μας στο καινούργιο σπίτι, δε μπορούσα να διανοηθώ πως θα έπρεπε να αποχωριστώ κάποιο από αυτά. Το μελέτησα πολύ, έψαξα για κάθε πιθανή λύση αλλά δεν έβγαινε τίποτα. Διότι οι λύσεις που υπήρχαν βόλευαν πιο πολύ εμένα παρά τα κουνελάκια. Ο Simba άλλωστε δεν είναι εξ ολοκλήρου δικό μου σκυλάκι. Ανήκει στην αδερφή μου κι έτσι, δεν είχα κανένα δικαίωμα πάνω του. Άλλωστε, δεν θα μπορούσα να τον αποχωριστώ. Τον λατρεύω όσο την Abi και την Jasmine. Έπρεπε, λοιπόν, να επιλέξω μεταξύ των δύο κουνελιών μου.

Κάθε φορά που κοιτούσα τα κουνελάκια μου ένιωθα σαν να τα προδίδω κι απέστρεφα το βλέμμα μου. Φοβόμουν πως είχαν διαισθανθεί κάτι και ντρεπόμουν. Ποιο να επιλέξω όταν και τα δυο τα αγαπάω το ίδιο; Συνέχιζα να ασχολούμαι με τη μετακόμιση έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού την ελπίδα πως κάτι θα άλλαζε. Πως κάποια λύση θα βρισκόταν.

Όταν έμαθα πως μια φίλη της αδερφής μου είχε τρία κουνελάκια, χάρηκα κάπως. Ήξερα από πρώτο χέρι πόσο τα αγαπούσε και τα φρόντιζε. Όταν έμαθα πως έχασε το ένα κουνελάκι από αρρώστια, προσπάθησα να μάθω αν ήθελε ένα από τα δικά μου. Μετά από μια εβδομάδα αναμονής κι αγωνίας, έμαθα πως η κοπέλα είχε ήδη αποκτήσει ένα άλλο και πως της ήταν αδύνατον (οικονομικώς) να αναλάβει κάποιο από τα δικά μου. Παρόλο που της πρότεινα να στέλνω εγώ την τροφή (και όχι μόνο για το δικό μου), εκείνη αρνήθηκε.

Έπεσα σε απελπισία. Δεν ήξερα κανέναν που να γνωρίζει καλά από κουνέλια, που να έχει εμπειρία και να με κάνει να νιώθω σίγουρη για την κατάληξη του κουνελιού μου.

Η ημέρα της μετακόμισης είχε φτάσει. Δύο μεταφορείς αφιέρωσαν μια ολόκληρη μέρα για να κουβαλήσουν ότι μάζεψα εγώ σε τέσσερις μήνες. Μου είχε μείνει μονάχα μια μέρα περιθώριο για να βρω κάποιον και ήξερα πως ήταν αδύνατο! Μέσα στην αγωνία μου, έτρωγα τα νύχια μου μη ξέροντας τι άλλο να κάνω. Μέσα μου είχα αποφασίσει (αν μπορώ να το πω έτσι!) να δώσω τη Jasmine. Ο λόγος ήταν πως ήταν πολύ νεότερο κουνελάκι και θα προσαρμοζόταν πιο γρήγορα από την Abi που είναι μεσήλικας. Επίσης, ήταν πολύ ζωηρό και παιχνιδιάρικο κουνελάκι και σίγουρα δεν θα μπορούσα να ικανοποιήσω όπως έπρεπε την ανάγκη της να τρέχει και να αλωνίζει, λόγω χώρου. Άλλωστε, η Abi είχε άλλο χαρακτήρα. Της αρέσει να μπαίνει κάτω από την κουρτίνα και τα κοιτάζει έξω από τη μπαλκονόπορτα. Είναι πιο ήρεμη και δυστυχώς, πιο βολική σε ένα μικρό σπίτι.

Κατά το μεσημέρι, ο ένας μεταφορέας είπε:
"Α, έχετε κουνελάκια; Κι εγώ είχα!"
"Ναι" του απαντάω. "Θέλετε το ένα;" Η προσφορά μου βγήκε αυθόρμητα, σχεδόν αβίαστα. Ήταν τόση η αγωνία μου για το που θα το δώσω, που η απελπισία μου είχε ισοπεδώσει κάθε μου ενδοιασμό πια. Τελικά, ο άνθρωπος γνώριζε από κουνέλια. Ήταν πολύ φιλόζωος και είχε ήδη ένα σκύλο, μια χελώνα κι ένα πουλάκι. Είχε ένα μπαλκόνι όσο το δικό μου και το κουνελάκι θα είχε όσο χώρο χρειαζόταν (και με το παραπάνω). Όταν του έδινα οδηγίες, εκείνος συμπλήρωνε τις φράσεις μου κι αυτό με έκανε να νιώσω τεράστια ασφάλεια και σιγουριά.

Ποιος θα φανταζόταν, τελικά, πως ο άνθρωπος που πήρε την Jasmine ήταν ο μεταφορέας του σπιτιού μου; Ήρθε και την πήρε την επόμενη μέρα "για να μην φοβηθεί και ταλαιπωρηθεί από την μετακόμιση", όπως μου είπε. Ήταν μάλλον η τελευταία αποσκευή του σπιτιού που μαζί με τη Jasmine, έκλεισε το σπίτι μου και πήρε κι ένα κομμάτι της καρδιάς μου. Ήταν βράδυ όταν την παρέλαβε. Την τοποθέτησε πολύ ήρεμα και προσεχτικά πάνω στο τρεμάμενο φορτηγό του και το κουνελάκι ήταν κουρνιασμένο στη γωνία του κλουβιού του. Ο μεταφορέας μου είπε πως θα με ειδοποιήσει για οποιοδήποτε πρόβλημα προκύψει κι εγώ τον παρακάλεσα πως αν ποτέ τον κουράσει να μου την φέρει πίσω. Μέχρι που έκλεισε η πόρτα του φορτηγού, την κοιτούσα και τις έστελνα ευχές. Έδειχνε τόσο μικροσκοπικό μέσα στο φορτηγό. Το ένιωθα ακόμα δικό μου!

Κάποιοι μου είπαν πως ήμουν πολύ τυχερή. Άλλοι μου είπαν πως αυτό που συνέβη είναι ένα μικρό θαύμα. Εγώ πάλι δεν ξέρω αν μπορώ να το δω έτσι. Για εμένα, η Jasmine χάθηκε από τη ζωή μου και πλέον, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να ελπίζω πως είναι καλά! Μου ήταν τόσο οδυνηρός ο αποχωρισμός που με λύγισε.

Γι' αυτό σας ξαναλέω, να σκέφτεστε πριν αποκτήσετε ένα ζωάκι γιατί η ζωή έχει το δικό της ρυθμό και οι καταστάσεις αλλάζουν. Η καθημερινότητά μας δεν είναι ποτέ ίδια και πολλές φορές τα κατοικίδια ζωάκια ΔΕΝ μπορούν να μας ακολουθήσουν. Έτσι, για να κάνεις το καλύτερο προς εκείνο, εσύ απορροφάς μέσα σου όλη την πίκρα.
Άλλωστε, αυτό δεν λέγεται αγάπη;